INCITATUS Product 3

Die bedoeling met hierdie boek is om bepaalde riglyne te bied vir ’n vernuwende visie op ons voortbestaan as volk. Dis gemik op almal wat hulself vereenselwig met die historiese wordingsproses, die volhardende vryheidswil en die gesamentlike toekomsverwagting van die Boerevolk van Suider-Afrika.........................

"Niemand kan gelukkig wees sonder 'n vriend nie,
maar niemand is ook verseker van vriendskap
totdat die ongeluk hom tref nie!"
Thomas Fuller

Dié werk is geensins bedoel om ’n bydrae tot die openbare debat oor die minderheidsregte van die breë Afrikanerdom binne die konteks van die Nuwe Suid–Afrika [hiervandaan: NSA] te wees nie. Genoemde posisionering druis immers lynreg in teen die wese van waaroor dit vir die Boerevolk gaan: die voortgaande stryd om die herwinning van sy verlore vryheid.

Heel menslik is daar verskille en geskille wat betref die “hoe” ter bereiking van die doelwit. Tog is daar by die Boerevolk volkome eendragtigheid oor die primêre saak, nl. die strategiese doelwit self: volkome onafhanklikheid op eie grondgebied. Meer as 70% van alle blanke Afrikaanssprekende mense ondersteun hierdie gedagte in beginsel.[1]

Die teikengroep aan wie die boek gerig is, is diegene wat hulself vereenselwig met die historiese en steeds voortgaande vryheidstrewe van die Boerevolk. Dit bevat as ’t ware iets van alles vir iedereen, maar is bepaald toegespits op die vraag watter regte die Boerevolk kollektief vir homself toeëien. Hierdie gewetensaak leef immers in elke Boerehart. Wat daarmee gemaak word, is ’n ander saak. Om hierdie rede is die boek geen meesterplan of bloudruk vir toekomstige aksie nie, maar slegs ’n raamwerk waarbinne sodanige metodes uitgewerk kan word.

Visies van Vryheid het in die eerste plek ontstaan uit die behoefte om groter duidelikheid te verkry oor die volkeregtelike posisie en status van die Boerevolk binne die huidige tydsgewrig en omstandighede. Ofskoon die wêreld gedurende die afgelope eeu baie verander het, was die twintigste eeu ook die een waarin die beginsel van die selfbeskikking van volke en nasies formeel aanvaar is as die mees fundamentele reg waarop enige volk indiwidueel (maar ook verskillende volke gesamentlik as ’n nasie) aanspraak kan maak. In wese is selfbeskikking die enigste kollektiewe reg wat ’n volk en nasie het. Hierdie grondreg geniet tasbare universele erkenning, alhoewel dit nie sonder probleme is nie.

Indien algemeen aanvaar word dat die Boerevolk wel, soos alle ander volke die wêreld oor, ’n regmatige en regverdigbare aanspraak op selfbeskikking het, en te meer nog as die Boerevolk daardie selfbeskikkingsreg vir homself toeëien en opeis, bring dit ’n verskeidenheid vrae na vore wat ewe dwingend van aard is as bostaande uitgangspunte. Die lysie vrae wat hier volg, put geensins sodanige onderlinge gesprek uit nie, maar sal hopelik nuwe lewe blaas en tot vele nuwe vrae aanleiding gee in die interne nadenke en debatte. Voorbeelde hiervan is as volg:

Is die onderskeid tussen die Boerevolk en die breë Afrikanerdom beslissend, of is dit bloot ’n arbitrêre en nominale kwessie? Is die Boerevolk waarlik so uniek en anders as alle ander volke op aarde, dat begrippe en beginsels wat internasionaal aanvaar word, op geen wyse sinvol op hom betrekking het nie? Watter internasionale resolusies bestaan tans wat stukrag aan die Boerevolk se historiese vryheidstrewe verleen? Watter wegwysers bied die Volkereg aan die Boerevolk met betrekking tot die huidige dilemma rondom sy vryheidswil, nl. om sy verlore vryheid te herwin? Bied die internasionale reg aan die Boerevolk enige beskermingsmeganismes teen die totalitêre aanslag op sy vryheid? Is die Boerevolk se vryheidstrewe bloot maar ’n onlangse post-1994 verskynsel van mense wat ontevrede is met die Nuwe Suid-Afrika, of loop dit al ’n heelwat langer pad? Het die Boerevolk op enige wyse voor 1994 ingestem om die laaste reste van sy toe reeds slegs gedeeltelike vryheid prys te gee? Hoe voel en dink sy lede regtig oor die dwangbuis van die Nuwe Suid-Afrika? Watter aanwysbare regte eis die Boerevolk vir homself op? Bestaan daar énige sosiale akkoord tussen die Boerevolk en die bewindhebbers van die NSA wat dui op ’n aanvaarding deur die Boerevolk van vreemdelinggesag oor homself? Watter regsargumente kan aangevoer word ter ondersteuning van die radikale verwerping van die gesagsaanname oor die Boerevolk deur die ongetoetsde “algemene wil van al die mense” wat skynbaar ten grondslag van die Suid-Afrikaanse eenheidstaat lê? Hoe sien die huidige lewensomstandighede van die Boerevolk daar uit en watter bykomstige bewysmateriaal verskaf dit om sy vryheidsargument te ondersteun?

Vrae wat seer sekerlik van ewe bepalende aard is, maar wat buite die bestek van Visies van Vryheid val, is o.m.: Is die verwysings uit die Volkereg te ryme met die algemene geloofsoortuigings en –inhoude eie aan die Boerevolk? Hoe kom die volkswil tot uitdrukking? Hoe word die volkswil gemobiliseer? Hoe kry die volkswil beslag in ’n Wil wat algemeen aan die volk is, ofskoon uniek ten aansien van alle vreemdelingvolke en nasies? Hoe, waar en wanneer word die Grond vasgemaak en afgemerk waarop die Wet van die Boerevolk betrekking het? Watter rol speel ras t.o.v. volkskap?

Die inhoudsopgawe verklap reeds dat ’n aantal van bostaande vrae aangepak word. By die lees van die indiwiduele stukke behoort dit gou duidelik te word dat daar ook verskeie self-kritiese vrae gestel moet word oor wie en wat ons wil wees, en waarom!

Dit ly na ons mening geen twyfel nie dat die Boerevolk as geheel, maar ook ten opsigte van al sy lede, sedert 1994 toenemend gekonfronteer is met ’n situasie waarin elke oorblywende aspek van sy vryheid finaal en beslissend vernietig word. Dit word tans langs beide sg. “wetlike” én kriminele weë uitgevoer. Menige onder ons sien lg. twee as vinkel en koljander. Die sg. “wetlikheid” van byvoorbeeld die grondroofprogram[2] (amptelik: grondherstelprogram) en die plaasterrorisme[3] (moorde op kommersiële landbouers) wat plaasvind vanweë die nalatigheid van ’n staat wat nie ons veiligheid kan, wil of probeer waarborg nie, word juis radikaal bevraagteken: Dis alles immers deel van ’n bestel wat, volgens die beskouing van die Boerevolk, in die eerste plek onregmatig tot stand gekom het en wat in die tweede plek deurgaans bevreemdend ten aansien van en beslis vyandig teenoor hierdie volk gesind is. Ons weet tenminste dat dit ’n saak van pure onmoontlikheid is dat ’n selferkende aartsvyand ooit gewilliglik deur die regeerde aanvaar kan word om die rol van soewerein te vervul!

Die verskillende afdelings van Visies van Vryheid word in die 7^de hoofstuk saamgetrek in ’n beknopte beskrywing van ’n aantal kerngedagtes rondom die volkeregtelike posisie van die Boerevolk. Die titel daarvan is “Handves van die Regte van die Boerevolk”. Dit weerspieël ’n standpunt wat die minimum vereistes vir die vryheidspad uiteensit. Dit word aangevul deur ’n meer volledige uiteensetting van die volkeregtelike pad in die 9^de hoofstuk: “Boerevolk, Quo Vadis?” Wat dit nuut maak, is die feit dat dit uitdrukking gee aan ’n nuwe selfverstaan. Lg. is geskoei op beginsels wat internasionaal aanvaar word – in teenstelling met die tradisioneel selfgenoegsame uitgangspunt waarin die Boerevolk as ’t ware die hele ‘beskaafde’ (?) buitewêreld ad infinitum die stryd bly aansê. Hierdie oorwegings wys ook vooruit na die opstel van ’n Vryheidsmanifes vir die Boerevolk waaruit sy lede elke uur van die dag en nag krag en versterking kan put. Sodanige stukke is en bly egter, na ons mening, aanvullend tot die bestaande Volksbelydenis en –voorneme, wat hierin as die 8^ste hoofstuk gepubliseer word.

Wat beteken die Handves van Regte van die Boerevolk prakties? Kennis is mag. Dis daarom van groot belang om daarop te let dat die Suid-Afrikaanse owerheid bykans elke Reg in daardie Handves oortree, en hom dienooreenkomstig skuldig maak aan ’n reeks groteske oortredings van verskeie kernbepalings van die Volkereg. Dit verskaf aan die Boerevolk bykomende skietgoed om sy saak voor internasionale liggame aanhangig te maak in ’n taal wat vir die internasionale media begryplik is. Ons vryheidstrewe kom ’n lang pad, en is nie in die eerste plek gebaseer op reaksie teen die kwade van die oomblik nie: oftewel verset teen ’n rassistiese en onderdrukkende regime wat sy klaarblyklike magsug teen alle redelikheid in en sonder inagneming van die vryheidswil van die Boerevolk, op hom as volk afdwing.

Dat die Boerevolk in 1994, direk in stryd met sy historiese vryheidswil, ingedwing is in ’n staatsbestel waarin prakties alle seggenskap oor eie sake ontneem is en steeds ontsê word, is slegs olie op sy vuur. Visies van Vryheid is daarenteen ’n herbevestiging van ons primêre motief: ons is onbeskaamd pro-Boer en gaan derhalwe voort om voorrang aan hierdie belang te gee; eerder as om die bevordering van ons belange op ’n negerende houding van anti-vreemdelingskap te probeer baseer.

Verre daarvan om met genoemde Handves die internasionale menseregtekultuur te omarm, is dit veel eerder ’n aanvulling tot die geloofsinhoude wat tradisioneel eie aan die Boerevolk is. Die kern van die Handves van verklaarde regte is eintlik ’n onuitgesproke Hartves van ons diepste versugtinge. Sien ook die Volksbelydenis en Voorneme in lg. opsig.

Die Kulturele Geregtigheidstigting [hiervandaan: KGS] gee geensins voor om die laaste woord oor dié volk se vryheidsliefde uit te spreek nie. Hierdie bydrae is ’n opregte poging om die diepste strewes van die Boerevolk op ’n nuwe wyse te verwoord. As sodanig is dit, net soos talle ander pogings, ’n aanvullende daad van verset teen verknegting en negering, maar bly dit in die eerste en laaste plek ’n herkonstatering en herbevestiging van die Boerevolk se historiese vryheidswil.

Die verblydendste aspek rondom die gedagtes wat in hierdie boek vervat is, is die spontane kommentaar van sovele mense oral in die land – jonk en oud – met wie ons hieroor in gesprek tree: “Maar ek herken myself, soos wat julle nou praat, as ’n lid van hierdie volk, die Boerevolk!” Dít dui ongetwyfeld op ’n spontane herlewing van die Vrye Republikeinse ideaal.

Dieselfde ideaal het op 20 Julie 1940 die vonk onder die Boerevolk verskaf om in een groot massa na Bloemfontein op te trek vir ’n vurige monstervergadering. Ongeveer 70 000 volkslede uit alle uithoeke van die land het hulself, ongeag groot persoonlike en finansiële opofferinge, tot die republikeinse ideaal herverbind. Wat het hulle geëis? Die herstel van hul eie Boererepublieke. Toe die destydse leiers van die volk (Genl. Hertzog, Dr. Malan en ander) nog bly talm het om uitsluitsel oor die republikeinse strewe te gee, het die volk self aan hulle die opdrag gegee: Gee daadwerklik uitvoering aan hierdie eendragtelike vryheidswil van ons volk! Wat die saak betref, kan niemand op twee stoele gelyk sit nie. Voor die byeenkoms het Adv. Strijdom die houding van die republikeinsgesindes so vertolk:

“Die wat nie vir ons is nie, is teen ons, en diegene wat nie ten gunste van ’n republiek is nie, is vir die handhawing van die Britse konneksie.” [4]

Benewens die vanselfsprekende rede vir die verskyning van hierdie boek – t.w. om ’n bepaalde visie te bied ter verheldering en ondersteuning van die Boerevolk se voortgaande historiese selfbeskikkingstryd – dien dit ook ’n verdere doel. Soos sovele soortgelyke pogings is Visies van Vryheid ook ’n protesskrywe teen die voortdurende onreg wat tans teen die Boerevolk gepleeg word. Daarbenewens kan dit ook gesien word as deel van die magdom opbouende bewysmateriaal ter ondersteuning van die vryheidsaak. So verseker ons dat hierdie geslag van ons volk nie sonder protes verby sal gaan nie. Of ons dit nou wil weet of nie, ons protes verplig ons terselfdertyd om ook die hand in eie boesem te steek.

Ons as Boerevolk glo dat ons onsself nie vir ons verlede hoef te skaam nie. Ons teken aan niemand verskoning aan vir die verlede nie. Ons val ook nie vir die valse skuldgevoel wat verloopte Afrikanerleiers, ekstremistiese linksgesindes en die selfverrykende kommunisteleiers aan ons probeer opdring nie. Ons vra geen vreemdeling toestemming vir die uitlewe van ons selfbeskikkingsreg nie en die voorbereiding van ’n vrye toekoms vir onsself en ons nageslagte.

Ons geloof en hoop is dat hierdie werk aan iedereen vir wie hierdie saak na aan die hart lê, die nodige aanmoediging sal verskaf om aktief saam te werk sodat die historiese vryheidstrewe van die Boerevolk opnuut volle wasdom bereik. Die Vryheidsvlag sal weer wapper!

[1] Op p. 19 van Rapport van 6 November 2005, stel Prof. Schlemmer die steun vir erkenning van die behoefte aan “beskerming as groep” op 80%.

[2] Die omvatende skelmstreek onderliggend aan die grondkwessie word sistematies met een gevallestudie na die ander uitgewys in die boek van Dr. Philip du Toit van 2004 getiteld: The Great South African Land Scam. Legacy Publications, Centurion.

[3] Sien Prof. Neels Moolman se uitvoerige behandeling van hierdie onderwerp in S.A.’s Farm Attacks and the African Renaissance.

[4] Sien Die Ster van 9 Oktober 1970, pp. 42-47. Ons kan dit vandag beaam en verklaar: "Die wat nie vir die onafhanklike Boererepubliek is nie, is vir die onregmatige handhawing van die oorheersing van die Boerevolk deur die ANC/SAKP in die Nuwe Suid–Afrika."